ആയിരം സ്വപ്നങ്ങളുടെ ഒറ്റമുറിയിലേക്കു ഒരു വിസിറ്റ് വിസ.

ശബരിനാഥ് പ്രവാസ ജീവിതം തുടങ്ങിയത് 2016 ൽ ആയിരുന്നു. വിസിറ്റ് വിസയും ടിക്കറ്റുമെടുത്തു ആദ്യ വിമാനയാത്ര നടത്തുമ്പോൾ അന്ന് തന്റെ ഹാൻഡ് ക്യാരേജിൽ എടുത്തു വച്ചിരുന്നത് കേവലം രണ്ടു പുസ്‍തകങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു. ഒന്ന് പ്രവാസിയാകുമോ എന്ന് അറിയാതിരുന്ന കാലത്തു വായിച്ചതായ ബെന്യാമിന്റെ "ആടുജീവിതം" മറ്റൊന്ന് 2015 വിവാഹശേഷമുള്ള തന്റെ പിറന്നാളിന് സമ്മാനമായി ഭാര്യ വാങ്ങി തന്നിരുന്ന ഒരു പാർക്കർ പേനയും കെ. ആർ. മീരയുടെ "ആരാച്ചാർ" എന്ന പുസ്തകവുമായിരുന്നു. വായിച്ച പുസ്തകങ്ങളായിരുന്നിട്ടു കൂടി താൻ അത് കൂടെ കൂട്ടിയത് അവയിലെ വരികളും വാക്യങ്ങളും തന്നിൽ അത്രമേൽ പതിക്കപ്പെട്ടതുകൊണ്ടായിന്നുന്നിരിക്കണം എന്ന് കൊച്ചി വിമാനത്താവളത്തിലെ ഫ്ലൈറ്റ് ബോർഡിംഗ് അനൗൺസ്‌മെന്റിനു കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ ഓർത്തുപോയി.

ആടുജീവിതത്തിലെ ബെന്യാമിന്റെ വാക്കുകൾ തന്നെ കടമെടുത്തു പറയുകയട്ടെ "നാം അനുഭവിക്കാത്ത ജീവിതങ്ങളെല്ലാം നമുക്ക് വെറും കെട്ടുകഥകൾ മാത്രമാണ്" നജീബിന്റെ അനുഭവം കൺമുന്നിൽ നിലനിൽക്കുമ്പോഴും ഒരു പരിചയവുമില്ലാത്ത അന്യനാട്ടിൽ ജോലി തേടിയെത്തിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ എന്നെപ്പോലെ പതിനായിരം പ്രവാസികൾ അവനവന്റെ കുടുംബത്തോട് ജീവിതംകൊണ്ട് കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് തന്നെയാണ് സാരം. ഇതിനെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് മുന്നേ വന്ന പ്രവാസിയായവർ എഴുതിയും പറഞ്ഞതുമായതിനാൽ കൂടുതൽ എഴുതിച്ചേർത്താൽ പിന്നെ എന്റെ പ്രവാസ ജീവിതവും മറ്റു പ്രവാസികളിലെപോലെ ക്ലിഷേയായി തോന്നും. അല്ലേലും ഒന്നുമാറി നിന്നു വീക്ഷിച്ചാൽ എന്റെയും നിങ്ങളുടെയും ജീവിതം എപ്പോഴും ഒരു ക്ലിഷേ തന്നെയല്ലേ ചിലപ്പോൾ അത് നമ്മളിൽ ഒരു ചിരിപടർത്തും. അത്കൊണ്ടു ഞാൻ ആ കഥകളുടെ ചുരുളഴിക്കുന്നില്ല.

തന്റെ ജോലിയുടെ ഭാഗം കമ്പനികളുടെ കണക്കു വിവരങ്ങൾ പരിശോധിക്കലും റിപ്പോർട്ട് തയ്യാറാക്കലുകളാണെങ്കിലും വർഷാവസാനക്കണക്കെടുപ്പു പരിശോധനയിൽ സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ ലാഭ നഷ്ടങ്ങളുടെ കണക്കുകൾ പൂർണ്ണമായും തിട്ടപ്പെടുത്താൻ തനിക്കു സാധിച്ചിട്ടില്ല എന്ന സത്യം ഒരു ദീർഘ നിസ്സ്വാസത്തിന്റെ പിൻബലത്തോടെ ശബരിനാഥ് ഒന്ന് അയവിറക്കി. ഇവിടെ കമ്പിനികളിൽ ബോധ്യപ്പെടുത്തേണ്ടപോലെ മില്ല്യൻസുകളുടെ ലാഭനഷ്ടങ്ങളില്ല, രാവും പകലും പോലെ സുഖവും ദുഖവും ഇടകലർത്തി സമ്മിശ്രമായി ഉദിക്കുകയും അസ്തമിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് മുന്നോട്ടു ജീവിതം ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പ്രതീക്ഷയുടെ ശിഖരത്തിൽ പൊങ്ങിയും താണും ഊഞ്ഞാലാടിക്കൊണ്ടു ഇപ്പോഴും ഞാൻ യാത്ര ചെയ്യുകയാണ്.

അന്ന് ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ ടിക്കറ്റ് നിരക്കു ഷാർജാക്കായിരുന്നതിനാലും അമ്മാവന്റെ മകൻ മുൻപ് താമസിച്ചിരുന്ന സ്ഥലത്തു തന്നെ താമസ സൗകര്യമൊരുക്കിയതും വൈദ്യൻ കൽപിച്ചതും രോഗി ഇച്ഛിച്ചതും ഒരുപോലെ വന്നു ഭവിച്ചിരുന്നു. മാതൃ ഭാഷയല്ലാതെ മറ്റൊരു ഭാഷയിൽ വാങ്ങിക്കഴിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഭക്ഷണ സാധനത്തിന്റെ വില തന്റെ മഹത്തായ രാജ്യത്തിന്റെ വിനിമയമൂല്യമായ രൂപയോട് താരതമ്മ്യം ചെയ്തുനോക്കികൊണ്ടു കണ്ണ് ഒന്ന് ഉള്ളിലേക്ക് വലിച്ചുകൊണ്ടും നാവിൻ തുമ്പിൽ കുറച്ചു വെള്ളമിറക്കികൊണ്ടും അതിനോട് കൊതിയില്ലായ്മയും ഇഷ്ടക്കേടും പ്രകടിപ്പിക്കുമായിരുന്നു. ആ അനിഷ്ടങ്ങൾ ചെന്നെത്തി നിൽക്കുന്നത് കുബ്ബൂസിലും തൈരിലും പാകിസ്താനി റൊട്ടിയിലുമായിരുന്നു. മൂന്നോ നാലോ ഗ്ലാസ് വെള്ളം കൂടി കുടിക്കുമ്പോൾ ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണം തന്നെ ലാഭിക്കാൻ സാധിച്ചിരുന്നു എന്നുള്ള വസ്തുനിഷ്ഠത പെറ്റയമ്മ അറിഞ്ഞാൽപ്പോലും സഹിക്കില്ലാരുന്നു. ആഗോളമാർക്കറ്റിൽ ക്രൂഡോയിലിന് ബാരലിന് കുത്തനെ വിലകൂടിയതോ കുറഞ്ഞതോ സെൻസെസ് സൂചിക താന്നു ജി ഡി പി റേറ്റ് അഞ്ചിൽ നിന്നും ആറിലേക്കു മാറ്റപ്പെട്ടു എന്ന വാർത്തകൾ കണ്ടത് തന്നിൽ ഒരു പ്രകമ്പനവും കൊള്ളിച്ചില്ല എന്ന് മാത്രവുമല്ല പട്ടിണികിടന്നു മരിക്കാതിരിക്കാൻ നാട് വിട്ടുപോന്നവനു ഇതൊക്കെ ഒരു വർത്തയാണോന്നു പുച്ഛമോതിക്കൊണ്ടു മനസ്സിലിങ്ങനെ കുറിച്ചിട്ടു.

താൻ ആരാണെന്നും എന്താണെന്നും തെളിയിക്കുന്ന രണ്ടു തുണ്ടു കടലാസുമായി ജോലിതേടിയുള്ള പ്രയാണം എത്ര എത്ര തെരുവുകളിലൂടെ കിലോമീറ്ററുകളോളം നടന്നുകൊണ്ടു എത്ര കെട്ടിടങ്ങളിൽ കയറിയിറങ്ങി. നാട്ടിൽ അനുഭവിച്ച ഹരിതാഭയും പച്ചപ്പിന്റെയും കുളിർമ ഓരോ തെരുവുകളിലെയും വെയിൽ തന്നിൽ നിന്നും വിയർപ്പു തുള്ളികളായി ഒപ്പിയെടുത്തിരുന്നു. മരുഭൂമിയിലെ ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന മണൽകാറ്റുകൾ നേർകാഴ്ചയെന്നപോലെ കടന്നു പോയിട്ടുണ്ട്. ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങുന്ന പെരുംപാമ്പിനെപ്പോലെ നഗരവീഥിയിലെ ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ നിന്നും അടുത്ത ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് ഞാനും ഒരു ബസ് യാത്രികനായി അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.

വിസിറ്റ് വിസ അവസാനിക്കാറാകുകയും പോക്കറ്റ് കാലിയായിത്തുടങ്ങി. രണ്ടാഴ്ചക്കാലം ബാക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ എന്നെ തേടി എന്റെ സ്വന്തം പടച്ചോനയച്ച അർബാബിന്റെ അറബിയും മുറി ഇംഗ്ലീഷും ചേർത്തുകൊണ്ടുള്ള കോൾ വന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കമ്പനിയിലെ കണക്കുകൾ പരിശോധിക്കാനായി മലയാളിയിൽ അതീവ വിശ്വസ്തനായതിലാലും അങ്ങനെയുള്ള ആളെ തേടിനടക്കുവരുന്നെന്നും നാളെത്തന്നെ വന്നു ജോലിയിൽ പ്രവേശിക്കാനും ശമ്പളവും മറ്റു കാര്യങ്ങളും നേരിട്ട് സംസാരിക്കാമെന്നും വാഗ്ദാനം നൽകി. ഫോൺ കോൾ വെക്കുന്നതിനു മുന്നേ കമ്പനിയുടെ പേരും അഡ്രസ്സും ഞാൻ കുറിച്ചെടുത്തിരുന്നു. പത്തുമണിക്ക് നേരിൽ കാണാമെന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാൻ ഫോൺ സംഭാഷണം അവസാനിപ്പിച്ചു. എനിക്ക് തന്നെ വിശ്വാസമാകാത്ത കാര്യം ഞാൻ എങ്ങിനെ മറ്റൊരാളോട് തുറന്നു പറയും അതുകൊണ്ടു ആരോടും പാരായാതെ പതിവുപോലെ ജോലി തെണ്ടനായി എന്ന രൂപേണ ഞാൻ എന്റെ അർബാബിന്റെ അഡ്രസ്സ് ലക്ഷ്യത്തിലേക്കു യാത്രയായി.

ചുവന്ന കെഫിയെഹും കന്തൂറയും ധരിച്ച മൊഹമ്മദ് ബിൻ അഹമ്മദ് ഹംദാൻ എന്ന അർബാബിനെ ആദ്യമായി ഞാൻ കണ്ടു. ഏതോ ഒരു ചില്ലുകൂട് പേടകത്തിലെന്നപോലെ ഞാനും അർബാബും എന്തൊക്കെയോ സംസാരിച്ചു ഇതിനിയയിൽ ഓഫീസ് ബോയ് എന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യൻ എനിക്ക് അറബിക് കാവും നന്നായി പഴുത്ത ഈത്തപ്പഴവും തന്നു പോയി. സംസാരിക്കുന്നതിനിടയിൽ എന്നോട് അർബാബ് കാവും ഈത്തപ്പഴവും കഴിക്കാൻ നിർദേശിച്ചു. പണ്ട് മൂത്ത വല്ല്യമ്മയുടെ മുറിയിൽ കയറുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന വാസനപോലെ അരിഷ്ടത്തിന്റെയോ കൊട്ടൻചുക്കാദി തൈലത്തിന്റെയോ മണം എന്റെ നാസാരന്ത്രങ്ങളിൽ തുളച്ചുകേറിയെങ്കിലും ഒന്ന് മൊത്തിയപ്പോൾ കാളകൂട വിഷം കുടിക്കുന്നപോലെ ഞാൻ ആ കാവ് തൊണ്ടയിലൂടെ അരിച്ചിറക്കുമ്പോൾ അർബാബ് പറഞ്ഞു തന്റെ ഫാം ഹോക്‌സിലെ ഈത്തപ്പഴം ആണ് കഴിച്ചോളൂ. കോഴിക്കോടൻ ഹൽവപോലെ ക്ലാവുപിടിച്ച കിണ്ടിയിലെന്നപോലെ തട്ടും തടവുമില്ലാതെ ഈത്തപ്പഴം ആമാശയത്തിലേക്കു മുങ്ങാംകുഴിയിട്ടു. ആദ്യമായി നുകർന്ന അറബിക് കാവ് എന്റെ കുടലുമറിച്ചുകൊണ്ട് മനംപുരട്ടലുണ്ടാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഞാൻ അത് അർബാബിന്റെ മുന്നിൽ പ്രകടമാക്കിയിരുന്നില്ല.

പിന്നീട് ഞാൻ ചെയ്യേണ്ട ജോലിയെക്കുറിച്ചും എനിക്ക് തരുന്ന ശമ്പളത്തെക്കുറിച്ചും താമസസൗകര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുമൊക്കെ പറഞ്ഞു മുഴുവിപ്പിക്കുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സും ശരീരവും എ സി യുടെ തണുപ്പിനേക്കാൾ ഉപരി ജീവിതത്തിൽ വന്നു ചേരുന്ന സൗഭാഗ്യത്തിന്റെ വാക്കുളുടെയും മാത്രമായ ശീതികരണമായിരുന്നു അത് എന്നിൽ അനുഭവപ്പെടുത്തിയത്. എല്ലാം പറഞ്ഞത് സമ്മതം മൂളി ഞാൻ തൊഴുകൈകളോടെ വിനയപുരസ്സരം അർബാബിനു സലാം ചൊല്ലി നിൽക്കുമ്പോൾ സലാം മടക്കിക്കൊണ്ടു അർബാബ് മറ്റൊരു ചില്ലുകൂട് ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു പറഞ്ഞു നാളെ മുതൽ നിന്റെ ഇരിപ്പിടവും ലോകവും അവിടെയാണ്. അവിടെ നിനക്കൊരിണയായി ഒരു കമ്പ്യൂട്ടറും കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ട്.

നാലു കൊല്ലം അർബാബിന്റെ വിശ്വസ്തനായി പണിയെടുത്തു. കടങ്ങളെല്ലാം തീർന്നു കുറച്ചു സമ്പാദ്യങ്ങളിൽ ചേർത്തുവെച്ചിരുന്നു. കൊറോണ വന്നുപെട്ടപ്പോൾ കമ്പനി ബിസിനസ്സ് എല്ലാം അവതാളത്തിലായി. ഒട്ടു മിക്ക കമ്പനികളിലും ജോലിക്കാരെ വിരിച്ചുവിട്ടു. എല്ലാ മേഖലയിലും പ്രവർത്തന മാന്ദ്യം സംഭവിച്ചു. അന്നും അർബാബ് എന്നെ കൈവിട്ടില്ല കാരണം ഞാനും അർബാബും അത്രയ്ക്ക് വിശ്വാസയോഗ്യനെന്നപോലെ എന്നെ നിരുപാധികം വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. 

അപ്രതീക്ഷിതമായി നാട്ടിൽ നിന്നും എന്നെത്തേടിയെത്തിയ ഫോൺ കാൾ എന്റെ പാതിജീവൻ നടുക്കുന്നതായ അച്ഛന്റെ മരണ വാർത്തയായിരുന്നു. ഈ സമയത്തു നാട്ടിൽ ജോലി നിർത്തിപോകാനുള്ള തീരുമാനം അർബാബിനോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ വീണ്ടും ഒന്നുആലോച്ചു തീരുമാനം എടുക്കു എന്തായാലും നിനക്ക് എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും തിരികെ വരാം. ഈറനണിഞ്ഞുകൊണ്ടു നിൽക്കുന്ന എന്റെ കണ്ണുകൾക്ക്‌വീണ്ടും പ്രതീക്ഷ നിറച്ച വാക്കുകൾ ചേർത്തുവെച്ചു തുടർന്നു നിന്നെ ഞാൻ സഹായിക്കാമെന്നും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് സന്തോഷപൂർവ്വം കുറച്ചു പണം എടുത്തു എന്നെ യാത്രയാക്കി. പിരിഞ്ഞു പോരുമ്പോൾ കിട്ടേണ്ടിയിരുന്ന എല്ലാം അലവൻസുകളും നാട്ടിലേക്കുള്ള ടിക്കറ്റും എനിക്ക് തന്നിരുന്നു. കമ്പനി ആവശ്യങ്ങൾക്ക് ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന കാറിൽ എന്നെ അവിടുത്തെ നാത്തൂർ വിമാനത്താവളത്തിലെത്തിച്ചു തന്നു. വിമാനം പറന്നുയരുന്നതിന് മുമ്പ് ഞാൻ തിന്ന ചോറിനു നന്ദിയായി അർബാബിനെ വിളിച്ചു 'മാസലാമാ' പറഞ്ഞില്ല, പകരം  നിനക്ക് എപ്പോവേണമെങ്കിലും എന്നെത്തേടിവരാമെന്നു മാത്രം പറഞ്ഞു ഫോൺ വെച്ചു. അല്ലേലും സാധാരണക്കാരന്റെ ജീവിതമെന്നു പറയുന്നത് മറ്റുള്ളവർ നമുക്ക് നേർക്ക് വെച്ചുനീട്ടുന്ന പ്രതീക്ഷ തന്നെയാണ്.

അച്ഛന്റെ മരണാന്തര ചടങ്ങുകൾ എല്ലാം കഴിഞ്ഞിട്ടും വീട്ടിൽ ദുഖത്തിന്റെ നിഴലുകൾ തളംകെട്ടിനിന്നിരുന്നു. പല പദ്ധതികളും ആലോചനയിൽ കൊണ്ടുവന്നെങ്കിലും ഒന്നും നടന്നിരുന്നില്ല. നാടിന്റെ ഭാഷ്യം മാറി മുഖമുദ്ര മാറി അങ്ങനെ എല്ലാം മാറിമറിഞ്ഞു. മതവും രാഷ്ട്രീയ കോമരങ്ങളും കൊമ്പിൽ തുണിചുറ്റി പേക്കോലം കെട്ടിയാടാൻ തുടങ്ങി. ഒരു വർഷക്കാലം ചെറുകിട കച്ചവടങ്ങളിലുമൊക്കെയായി കടന്നുപോയി. അല്ലേലും ഒറ്റമുറിയിലിരുന്നു സ്വന്തം നാട്ടിൽ കച്ചവടം സാധ്യത സ്വപ്നം കണ്ട സാധാരണ പ്രവാസിക്ക് എപ്പോഴും ഭ്രൂണാവസ്ഥയിൽ മരിച്ച കുഞ്ഞിന്റെ അവസ്ഥയായിരിക്കും. മോഹങ്ങൾ മാത്രമായി പ്രതീക്ഷയിൽ ജീവിക്കേണ്ടി വരുന്ന ഗതികേടുപിടിച്ച ദരിദ്ര നാരായണമാരായി മാറുന്ന കാലം അത് എന്നും അങ്ങനെത്തന്നെയാണെന്നു ഓർമിച്ചുകൊണ്ടു ശബരിനാഥ് ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തിൽ ഒതുക്കി തീർത്തു.

തുടങ്ങിയടുത്തു നിന്നുകൊണ്ട് തന്നെ വീണ്ടും തുടങ്ങാനായി തന്റെ എല്ലാമായിരുന്ന അർബാബിനെ വീണ്ടും വിളിക്കുന്നു. പ്രതീക്ഷയുടെ കവാടങ്ങളിലേക്കു ചിറകു വിരിച്ചു പറക്കാനായി കടംവാങ്ങിയ പണവുമായി വീണ്ടുമൊരു വിസിറ്റ് വിസയും ടിക്കറ്റുമെടുത്തു പ്രവാസത്തിലേക്കു യാത്രയാകുന്നു.. ആ ഒറ്റ മുറിയിൽ ആയിരം സ്വപ്നങ്ങളുണ്ട് ആയിരം പ്രതീക്ഷയുണ്ട് ഇന്നല്ലെങ്കിൽ നാളെ നടക്കുമെന്ന് ജീവിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ജീവിത വായുവുമുണ്ട്. 

സ്നേഹപൂർവ്വം 
വിനീത് വിശ്വദേവ്