കൃഷീവലൻ

മണ്ണിന്റെ മനസ്സുതൊട്ടറിഞ്ഞവൻ
പാട്ടുപാടി കിളയ്ക്കുന്നു
ഭൂമിതൻ മാറിലായൊരു ഞാറു
നടുന്നു നാളയുടെ അന്നത്തിനായി.

മണ്ണിന്റെ ഗന്ധം പരത്തി
പുതു മഴയൊന്നു തലോടുമ്പോൾ 
നെഞ്ചോന്നു പിടഞ്ഞുകൊണ്ടാ 
സുഗന്ധം പേറുന്നൊരാ കൃഷീവലൻ.

കൃഷ്ണമണിപോലെ കാത്തൊരു
പൈതങ്ങൾ വസന്തം തീർക്കുന്നു.
കനിയൊന്നു വിളയുമ്പോൾ
പൂക്കുന്നവൻ തൻ മാനസം.

മണ്ണിൽ പൊന്നു വിളയിക്കാൻ
മടിയില്ലാതെ മണ്ണുമദ്ദിച്ചിരുന്നവൻ.
മറുനാളേയ്ക്കുയന്നം വിളമ്പുവാൻ
മണ്ണിനെ സ്നേഹിച്ചവനായിരുന്നു.

മണ്ടനായി ചൂഷണമേറ്റു വാങ്ങുമ്പോഴും 
നന്മയുടെ വിത്തുകൾ നാളേയ്ക്കു
പാകുന്നവനാണീ നാടിന്റെ കൃഷീവലൻ.

സ്നേഹപൂർവ്വം 
വിനീത് വിശ്വദേവ്