ധൂമപടലം

സുഗന്ധം പരത്തി 
കടന്നു പോയൊരു   പുക തൻ മറയിൽ 
അഞ്ചു തിരി വിളക്കിൻ കീഴിലായി 
കണ്ടു ഞാൻ പെരുവിരൽ കെട്ടിയ 
വെള്ള വസ്ത്രധാരിയാം
ചാവ് വിളിക്കു കൂടെപ്പോയൊരു 
പുണ്ണ്യാത്മാവിനെ. 

കണ്ണീർ പൊഴിക്കുന്നു ബന്ധുജനം,
ഒരു നോക്ക് കാണുവാൻ 
വന്നവർ പാദം തൊട്ടു നമസ്കരിച്ചു മടങ്ങുന്നു.

പുഷ്പചക്രങ്ങളും മാല്യങ്ങളും 
കാഴ്ചയർപ്പിക്കുന്നു ചിലർ.
നേരിൽ കണ്ടവർ മിതഭാഷികൾ 
ഇന്നെനിക്കുവേണ്ടി വാചാലരാകുന്നു.

കഥപോലെ ചൊല്ലിക്കടന്നൊരു 
ജീവിതം പൂർണ്ണമാകുമ്പോൾ
വിറകുകൊള്ളികൾ ചേർത്തൊരു 
ചിതയൊരുക്കി യാത്രയേകുന്നു.

ആഴിയിൽ എരിഞ്ഞൊടുങ്ങുമ്പോൾ 
ഗമിക്കുന്നു അകിലും ചന്ദനവും 
മെയ്യിൽ ചേർന്ന ഒരു ധൂമപടലമായി 
നിറയുന്നു  അലിയുന്നു ഒരു ശ്വാസക്കാറ്റായി
ഇന്നീ പ്രപഞ്ച ഭൂമികയിൽ.

-വിനീത് വിശ്വദേവ്