നിലാപക്ഷി

നിൻ ഓർമ്മയിലൊളിപ്പിച്ച 
വേദനകൾ നിരന്നു 
കവിതകളായിയെൻ 
പുസ്തകത്താളുകളിൽ.

നിൻ മൗനത്തിലെരിയുന്ന 
ചിതയിൽ നീർകുമിളകളായി 
പൊലിഞ്ഞുയെൻ ആത്മാവും.

കരിനിഴലായി വന്നു 
കാലമാം കളിത്തോഴനും 
കടൽത്തീരമാലയിലുലഞ്ഞു 
കൊച്ചു നൗകയായി ഞാനും.

കരുണതേടുന്ന 
മിഴിതുമ്പുകളിൽ നീ കൂട്ടിരുന്നു.
കർണ്ണനാളങ്ങളിൽ നിൻ 
മൊഴിവീണകൾ ശ്രുതിമീട്ടി.

മറവിയിൽ ഞാൻ 
അലിയിച്ചു നീ തന്ന കദനങ്ങൾ
മനസിന്റെ കോണിലായി 
ഉടഞ്ഞുയെൻ ചില്ലുകൊട്ടാരങ്ങൾ.

മൗനത്തിൽ പൂവണിഞ്ഞ 
മൃദുമന്ദഹാസമായി ഞാനും 
സാക്ഷിയായി നിലനിന്നുയീ വീഥിയിൽ.

നിലാപക്ഷിയായി കേഴുന്നു ഞാനും 
നിലാവത്തു നീന്താനിറങ്ങിയ 
നിശാഗന്ധിപോലെ

നിദ്ര തൻ തേരിലേറി തന്നു പോകു 
നീയെനിക്കായി നിറമുള്ള 
സുന്ദര സ്വപ്നങ്ങളൊക്കെയും.